Ervaringen

Wij willen graag van u weten wat uw ervaringen met de kliniek of de behandeling zijn en of u suggesties heeft. Dat is in het belang van de kliniek en van de vrouwen die na u voor hulp komen. Als wij uw verhaal op onze website plaatsen, is volledige anonimiteit gewaarborgd. Klik hier om uw ervaring of suggestie door te geven.

 

8 maart 2017

Hallo, ik wil graag even mijn verhaald doen. Ik was 16,3 weken zwanger dat ik een abortus deed. Ik weet dat t al ver is in de zwangerschap maar ik had hypermesis gravidarium en heb al 2 kids van 2,5 en 1,5, en ik kon niet meer voor me kinderen zorgen omdat tijdens Mn zwangerschap Mn relatie stuk liep en ik er dus alleen voor stond. Ik vond t echt vreselijk maar stond ivm de zwangerschapsziekte achter Mn keuze. De dag was aangebroken ik was onwijs zenuwachtig omdat ik heel naar wordt van narcose, echter blijkt dit een roesje te zijn waarbij je zelfstandig ademt. Dat luchte enorm op. Bij binnenkomst vul je wat formulieren in vrij snel daarna had ik een gesprek met de arts. Vervolgens moet je weer naar de wachtkamer en wordt je opgeroepen door de arts ivm echo. Vervolgens weer terug naar de wachtkamer en toen werd ik geroepen om mee te komen. Eenmaal boven krijg je je bed toe gewezen en neem je een pilletje in die maakt de baarmoedermond week. Vervolgens werd ik opgeroepen om de 'operatie' te doen. Het ging erg snel en door t roesje niks van mee gekregen. Dat ik wakker werd klinkt heel gek was is zo opgelucht! Vervolgens als je je goed voelt moet je even wat eten en drinken en daarna nog op bed liggen. Vervolgens checken ze je en dan mag je gaan. Ik vond alles achter af enorm mee vallen!! Alle artsen en zusters waren enorm aardig en dr hangt gelukkig geen 'grafstemming' want t is al vervelend genoeg. Eenmaal thuis moest ik Mn antibiotica in nemen en rust houden. Ik heb een paar uurtjes 'ongesteldsheids' krampen gehad en t bloeden viel mij reuze mee. Ik geef iedereen de tip mee praat er over wat je reden ook was! Stop het niet weg! En ja je mag verdriet hebben! Dat je verdriet heb betekend niet gelijk dat je spijt heb en dat verwarren mensen vaak. Ik hoop dat iemand wat aan mijn verhaal heeft.

 

4 augustus 2016

Een groot compliment voor jullie kliniek. En speciaal voor de dokter. Niet alleen een geweldige arts, ongelofelijke betrokken zorgzaam en lief! Bedankt!

 

2 augustus 2016

Ik schrijf dit omdat ik vind dat ieder meisje/vrouw/moeder de keus mag hebben over haar leven. Toen ik er achter kwam dat ik zwanger was, wist ik dat ik het niet wilde. Ja ik heb twee prachtige kinderen, een pracht gezin en daar geniet ik ook enorm van. En veel zullen denken dat een derde net zo makkelijk invoegt. Maar 1,5 jaar geleden, na de geboorte van ons tweede kind hebben we besloten dat we geen kinderen meer wilden. Ons gezin is compleet en het is goed zo. Er zijn meerdere redenen waarom een derde niet mogelijk is. Maar abortus? Jeetje ik dacht dat ik daar nooit een keuze over hoefde te maken. Ondanks anticonceptie bleek ik toch zwanger te zijn, dit kon toch niet en wat moeten we nu? Wat zou men van ons denken? De hormonen gierden al door mijn lijf, maar ik wist het zeker. Het kon niet en misschien nog belangrijker ik wilde het niet, echt niet. Maar wie begreep dat nou? Al snel kwam ik op de site van Bloemenhove, daar las ik fijne berichten. Dus ik maakte een afspraak. Ze hadden al snel plek. Na een gesprek met een arts voelde ik me gehoord en ik was niet gek. Ik werd een soort van begrepen, het voelde prettig. Na de echo bleek ik al 4 weken langer zwanger te zijn dan ik dacht. Ja dit was toch even een schok. 10 weken, er gingen verschillende dingen door m'n hoofd. Ik vroeg de gekste vragen, maar niks was gek. Alles werd rustig uitgelegd en ik werd begrepen. Het was goed om 5 dagen te moeten wachten. Nu stond ik echt achter mijn keus. Samen met mijn man deden we dit. De dag van de behandeling was aangebroken, phoe wat vond ik dit spannend. Dit kwam meer omdat ik een roesje wilde en dit had ik nog nooit meegemaakt. Het wachten duurde lang. Het klinkt misschien een beetje gek, maar ik was opgelucht dat het toch een beetje lopende band werk was. Eenmaal in de operatiekamer aangekomen was degene die me behandelde aardig en legde rustig uit wat er ging gebeuren. Ik werd moe en vroeg of ik mijn ogen dicht mocht doen. "Ja doe je ogen maar rustig dicht" zei de verpleegster met begripvolle stem “en denk nu aan iets leuks, daar ga je van dromen”. 20 min later werd ik wakker, dat werd meteen opgemerkt door een lieve verpleegster. Alles was gelukt zei ze, ik was opgelucht.. Ja opgelucht was ik. Ik voelde me eigenlijk best ok. Ik at en dronk wat, daarna nog wat. Controle. En ik mocht naar huis. Samen, samen met mijn man. Nu gaat het goed met me. Mijn lijf is weer mijn lijf, mijn gevoel wordt weer steeds weer mijn eigen gevoel. Want ja de hormonen zijn nog niet helemaal uit mijn lijf. Ik sta nog steeds achter mijn keuze, maar ik ben soms nog wel bang wat vrienden/familie van me zeggen. Maar meiden/vrouwen/moeders die dit lezen. Je bent niet gek als je besluit abortus te laten plegen. En Bloemenhove is een heel deskundig en menselijke plek. Ik weet niet hoe vaak ik ze heb bedankt, maar bij deze nog een keer: bedankt voor de goede zorgen.

 

8 januari 2016

Gistermiddag ben ik bij jullie geweest voor behandeling. Langs deze weg wil ik jullie allemaal graag heel hartelijk bedanken hiervoor. Hoewel ik er erg tegenop heb gezien hebben jullie met elkaar het een heel prettige ervaring laten zijn. Ik heb me erg op mijn gemak gevoeld en steeds het gevoel gehad dat jullie net een stapje meer voor mij deden. Dat doen jullie ongetwijfeld voor iedereen, maar dat heeft mij een heel fijn gevoel gegeven. Bedankt!

 

1 oktober 2015

Ik vond de kliniek erg prettig, met name de arts was zeer vakkundig (in vergelijking met een vorige abortusbehandeling in een andere kliniek) en stelde me op een heel fijne manier gerust.

 

17 augustus 2015

Wil jullie enorm bedanken voor de goede zorgen en de liefdevolle behandeling. Blijft iets wat echt niet leuk is, maar jullie krijgen het voor elkaar met een kleine glimlach en een rustig gevoel de kliniek te verlaten. Mijn oprechte dank.

 

1 augustus 2015
Alle medewerkers in de Bloemenhovekliniek hebben me onwijs geholpen. Meelevend, troostend, bemoedigend en uiterst professioneel. Door een gesprek met een van de verpleegsters ben ik volkomen gerustgesteld en heb ik mijn studie zonder problemen kunnen hervatten. Ik heb het aan deze vrouwen te danken dat het beter met me gaat dan ooit!

 

1 augustus 2015

Het is bijna een jaar geleden dat ik halsoverkop vanuit het buitenland naar de kliniek kwam. Aan het gesprek dat ik voorafgaand aan de ingreep met een zuster had, denken mijn moeder en ik nog vaak terug. Ze verzekerde me dat ik terug moest gaan om het semester af te maken. Dat ik me niet schuldig hoefde te voelen en dat ik de kracht had om de juiste keus te maken voor het welzijn van mijn leven. Zonder dat gesprek was ik wellicht niet teruggegaan. Momenteel schrijf ik dit bericht vanuit Azië! Het was de beste keus die ik kon maken. Jullie hebben me geholpen in een tijd waarin ik me alleen gelaten voelde door mijn huisarts en zorgverzekering. Ik wil iedereen bedanken voor de uiterst professionele zorg die ik heb ontvangen, de bemoedigende woorden en troostende omhelzingen. Momenteel ben ik begonnen met een traject voor post abortus verwerking, via FIOM. Ik hoop dat jullie vrouwen van elke leeftijd blijven behandelen zoals jullie mij hebben behandeld. Met respect, waardering en zonder oordelen. Normaals, hartelijk bedankt.

 

19 juli 2014

Wat een lieve dames die ontzettend begaan zijn. Ik voelde mij zo ontzettend thuis en begrepen.Iedereen die ik daar heb ontmoet, van de receptioniste, tot de arts, tot de verpleegkundigen en behandelaars hebben voor mijn gevoel hun roeping gevonden en doen waar ze ontzettend goed in zijn. Bedankt dames. Ik was in de beste handen.

 

10 juli 2014

Hallo iedereen , Hier even mijn verhaal en ervaring : Ik vergat redelijk wat mijn pil , 24 sept 2013 ging ik naar mijn arts , en vertelde dat ik dringend iets anders moest doen om niet zwanger te geraken omwille dat ik mijn pil reeds veel vergat , zij schreef me de vaginale ring voor en moest wachten op mijn eerste menstruatie , die natuurlijk maar niet door kwamen , dan maar een zwangerschaptestje doen , en ja .. Het was prijs ! Maar het was van mijn ex-vriend .. En hoe moest ik dit aan mijn toenmalige vriend vertellen ? Mijn eerste reactie was natuurlijk : dit kleintje kan ik onmogelijk bijhouden ! Bleek dat ik 7 weken ver was en wou toch wel eerst weten wat ik ging laten weghalen , dus een echo laten uitvoeren , het was al een klein mensje met kleine beginnende groeiende armpjes en beentjes , en hoor dat hartje klopt ookal ! Besloot toch een afspraak te maken met het abortuscentrum in Gent ( België ) omwille ik van België ben .. Daar verliep het gesprek goed en kreeg 5 dagen bedenktijd , ik kreeg tijd tot mij 14 weken. De laatste dag van mijn 14 weken had ik een afspraak .. Tot ik daar toekwam en vollop met twijfels zat of ik dit echt wel wil .. Ik heb dan maar gezegt dat ik het niet kon . Mijn huidige vriend steunde me in mijn keus . Tot de dag dat hij besefte dat hij het niet ging kunnen .. Daar zat ik dan met een beginnend groeiend buikje , ik was kapot van verdriet , ik begon te beseffen dat ik dit echter niet alleen ging aankunnen , voelde me rot , en wou het kleintje echter niet meer , dus besloot ik uiteindelijk toch nog een abortus te plegen , maar in België kon dat niet meer , dus raadpleegde ik via internet bepaalde ziekenhuizen in Nederland . Maar er waren vele die me weigerde omwille dat ik 20 weken ver was , tot ik dit kliniek aan de lijn had , ze konden me natuurlijk niet met zekerheid beloven dat ze me nog kunnen helpen , maar gaven me een afspraak . Al redelijk snel , waar k enorm blij was .. Ik werd daar zeer fijn ontvangen , alle artsen en verpleegsters zijn daar enorm begripvol en lief . Ze hebben me kunnen geruststellen waardoor mijn twijfel en schrik gedaald was . Het enigste nadeeltje was dat ik op een kamer lag met franstalige meisjes , wat niet echt handig is , want na zo'n behandeling zou je wel wat willen praten , waardoor k nog besloten heb om toch nog naar huis te rijden . Al had k het daar wel ondanks de lieve mensen daar naar mijn zin . Dit is een zeker aan te raden abortuskleniek ! Ik heb na mijn abortus geen last of complicaties gehad . Meisjes , wat k uit mijn verhaal wil meedelen is wacht niet gelijk mij te lang om een abortus te plegen ! Hoe langer je wacht , hoe meer pijn het je zal doen ! En heb je toch twijfels , praten helpt en zeker met deze lieve mensen !

 

25 maart 2014

Bedankt dat ik zo snel mocht komen, dit maakte voor ons een groot verschil! Heb jullie goede zorg erg gewaardeerd!

 

24 mei 2013

Mijn moeilijke beslissing is een stuk minder zwaar geworden dankzij de lieve vrouwen in deze kliniek, er werdt echt overal goed de tijd voor genomen en ze leefden echt met me mee. Ik was heel erg bang voor de ingreep, maar 2 lieve meiden op mijn kamer waren net geholpen (onder narcose) en ze vertelden mij dat ze niets hadden gemerkt en ze stelden mij erg gerust. Even daarna was ik aan de beurt en echt, ik heb er werkelijk niets van meegekregen. Daarna wat gegeten en gedoucht en toen naar huis. Nu zal ik het n plekje moeten geven, maar dat komt wel goed met de tijd. De ervaring in deze kliniek helpt mij in ieder geval bij het verwerken, veel dank.

 

12 februari 2013

Ik wilde nog even meedelen dat de manier waarop ik bij jullie behandeld ben me heel erg heeft geholpen om het te verwerken en het een plek te geven. Wat me opviel was dat er niet geoordeeld werd en dat ik me juist beschermd voelde. Bedankt daarvoor!

 

15 oktober 2012

Ik werd geweldig op mijn gemak gesteld door iedereen in de kliniek ... Ik heb grote waardering voor hun werkwijze en omgang met mij. Het heeft een moeilijke beslissing een stuk makkelijker gemaakt.

 

19 maart 2011

Beste medewerkers van de Bloemenhove kliniek, Ik heb gisteren een overtijdbehandeling ondergaan in uw kliniek. Het was voor mij een emotioneel zware beslissing, maar dankzij de professionele, prettige en zeer vriendelijke begeleiding van alle medewerkers (iedereen; van de receptiemedewerkers tot aan de verpleging en de artsen) heb ik me er doorheen kunnen slaan en sta ik achter mijn beslissing. Geen vraag was 'raar' of 'stom', ondanks de drukte werd er tijd genomen en was er zelfs ruimte voor een troostende arm. Complimenten dat men name aan het sociaal psychische aspect zoveel zorg wordt besteed. Gisteren bleek (helaas) een ontzettend druk bezette dag, het wachten was slopend en emotioneel zwaarder dan de ingreep zelf. Gelukkig werd dat ook door de medewerkers erkend. Ik had de pech dat ik als een na laatste was, ik kwam om 11.00 uur binnen, de ingreep vond (pas) om 17.00 uur plaats. Dit is geen verwijt, want ik begreep dat er ook dagen zijn dan niet alle afspraken daadwerkelijk verschijnen en alles veel vlotter verloopt. Ook ik vond het prettig om geen dagen meer te hoeven wachten. Om andere patienten te helpen zou het misschien een optie zijn om voor te stellen dat men nog even buiten de kliniek kan wachten en later terug kan komen wanneer blijkt dat er vertraging opgelopen wordt. Wachten in een lunchroom of een wandeling door de omgeving is prettiger dan in de wachtruimte te moeten blijven. Niet om de boekjes, niet om de kliniek, maar puur voor het malen en de angst voor wat er komen gaat. Desondanks wil ik iedereen nogmaals hartelijk danken voor alles. Ik heb bewust voor jullie kliniek gekozen, ondanks dat het een hele reis was en ik waarschijnlijk een aantal klinieken voorbij gereden ben. Natuurlijk hoop ik na de na-controle nooit meer in de kliniek te hoeven komen, maar ik kan jullie kliniek iedereen aanbevelen. Hartelijke groeten,

 

15 april 2010

Ik was waarschijnlijk net 16 jaar toen ik in aanraking kwam met jongens en meer interesse in ze ging tonen dan alleen vrienden. Zo ook bij A. A. was een mooie jongen om te zien, maar na een keer met hem afgesproken te hebben bleek hij ook losse handjes te hebben en een geweldige "dwing-kracht". Ja helaas, mijn eerste seksuele ervaring was gedwongen. Ik besloot om het zo snel mogelijk te vergeten. Alleen, werd ik niet meer ongesteld. Ik wachtte eerst een tijdje af, want op die leeftijd kan het nog wel eens schommelen. Toen het echt lang op zich liet wachtte, vertelde ik voorzichtig een vriendin wat er gebeurd was en zij stelde voor om een test te kopen. Zo! Dat maakte me bang. Een test kopen zou betekenen dat deze ook positief kon aanslaan. En dat zou betekenen dat ik mijn ouders heel wat te vertellen had. Toen ik op de dansschool de test stiekem in de wc had uitgevoerd en deze inderdaad positief bleek, besloot ik niks te vertellen tegen mijn ouders. Ze zouden mijn haten, dacht ik toen. Ik regelde een afspraak bij een kliniek in Groningen en ontvreemde mijn zorgverzekeringspasje bij mijn ouders weg. Dit lijkt zo makkelijk, zoals ik het nu type. Maar de spanning om het verborgen de houden, de angst voor het weghalen en de schaamte maakten mij kapot. Ik zat zelfs op den duur te twijfelen of het niet beter was om niet alleen een einde aan de zwangerschap te maken, maar ook aan mezelf. Ik ging kapot, maar gelukkig viel dat een vriendin ook op. We gingen samen naar de vertrouwenspersoon op school om hierover te praten. Zij schrok heel erg en adviseerde om het toch aan mijn ouders te vertellen. Ik liet haar bijna zweren dat ze het niet zou vertellen aan mijn ouders en ging eigenlijk met een nog bekropter gevoel naar huis. 's avonds at ik bijna niks, 's ochtends voelde het alsof mijn maag zich omkeerde. Het kon zo niet langer meer. Bij het avondeten vertelde ik mijn ouders in tranen dat ik misschien maar zelfmoord moest plegen. Mijn ouders schrokken zich dood. Gek genoeg schrokken ze minder toen ze hoorde dat ik zwanger was, de grootste schrik voor hun was dat de daad onder dwang was gebeurd. We bespraken opties en besloten verder te gaan met het proces om het weg te halen. De vertrouwenspersoon van school werd door mijn ouders meteen gebeld en bedankt voor het steunen van mij. Zij was duidelijk heel erg opgelucht dat ik het verteld had. A. werd niet aangegeven, ik trok het niet om hiermee naar de politie te gaan. Ik weet wel dat hij toentertijd meerdere taakstraffen kreeg, voor andere meisjes.

In de kliniek in Groningen werden we eigenlijk meteen doorgestuurd naar de Bloemenhovekliniek. Daar werd er meer tijd gestoken in de zorg en nazorg en kon de behandeling onder verdoving gebeuren. Heel vroeg 's ochtends reden we naar de bloemenhoven kliniek. Ik was flink misselijk van het nuchter blijven en alle bochten die de landweggetjes hier hebben. Files vermijden zei mijn vader, nou nadat de bochten bij mij omhoog kwamen piepte hij wel anders. Na wat zoeken vonden we de bloemenhovekliniek. We kwamen daar binnen bij de receptie en ik melde mij. Ik zag om mij heen overal vrouwen zitten, meisjes, zelfs vrouwen die al moeder waren. Bij zich hadden ze een man, ouders of waren ze alleen. Allemaal zenuwachtig aan het tijdschriftje te friemelen. Het voorgesprek dat ik had stelde mij gelukkig al wat meer gerust, ze waren hier aardig! Ik zou even wat moeten wachten en dan zou er bloed af worden genomen en dan zou ik naar boven kunnen. Het bloed afnemen was het enige fysieke dat ik heb gevoeld in deze kliniek. Heel klein sneetje in mijn vinger, waarna mijn bloed verdween in een lawaai makende machine. B positief, ah weet ik dat ook weer. Toen ik werd geroepen was ik wel wat zenuwachtig, mijn moeder mocht meelopen naar de wachtkamer boven waar funniest homevideo van animal planet opstond. Ik kreeg een badjas en trok een pyjama hemd aan, geen ondergoed, dat zat raar zo bij al die mensen. Gelukkig hadden ze allemaal de benen bij elkaar en dat deed ik ook. Toen nam ik afscheid van mijn moeder, nu moest ik het alleen doen. Dat was eng, ik zat daar met ongeveer 8 andere vrouwen en ik geloof dat ik een na laatste aan de beurt was. Ik zag een vrouw mee worden genomen en dan een paar minuten later via een bed werd vervoerd naar de uitslaapkamer. En dat steeds achter elkaar, ik vond het heel eng. De zuster die mij meenam als een-na-laatste merkte dat op, zij stelde mij volledig gerust. Ik was zelfs even niet meer bang voor naalden. Voorzichtig bracht ze de naald in mijn linkerarm. Er drupte een vloeistof langzaam naar beneden, ik merkte niks. Opeens vertelde ik haar dat het plafond begon te draaien en naar beneden kwam, zij stelde me weer gerust dat dit zo hoorde en ik zo zou gaan slapen. Ik begon te denken aan vliegeren met veel kleuren vliegers, iets waarover mijn ouders me altijd gingen vertellen vroeger als ik bang was of niet kon slapen. Ik voelde me even heel ver weg en toen ik mijn ogen weer opendeed stonden mijn ouders over me heen gebogen op de uitslaapkamer. Naast mij werd op dat moment het meisje binnengereden die helemaal als laatste was. Later toen zij wakker was, vertelde ze mij dat ze de mannelijke arts heel aardig vond. Wat bleek, omdat ik een nare ervaring met mannen had, kwam deze arts pas binnen toen ik in slaap was. Dit vond ik echt heel attent. Toen ik helemaal wakker was mocht ik eindelijk wat eten, best gezellig met zoveel vrouwen aan tafel! Nog een vieze pijnstiller na en ik mocht weer naar huis. Natijds heb ik nog wat antibiotica moeten slikken en werd er veel gepraat over de abortus.

Mijn ervaring met de kliniek is heel vertrouwd en persoonlijke benadering. Het is geen lopende band werk, wat bij de doorverwijzende partij wel het geval was. Het was voor mij, met een nare ervaring, de perfect uitkomst om er zo schadeloos mogelijk van af te komen. Zoals ik al aangaf, het enige wat ik voelde was tijdens het onderzoeken van mijn bloedgroep. En dat was eigenlijk nog geen eens pijnlijk. Heel veel andere meisjes hoor je over pijnlijke prikken in baarmoederhals, afschuwelijke eendenbekken en de abortus zelf dat dat heel pijn doet. Nou, ik heb er niks van meegekregen. Waar ik later wel last van bleek te hebben, was de verkrachting die eraan vooraf ging. Er werd thuis veel gepraat over de abortus, maar nooit over wat er nou eigenlijk de oorzaak van was. Nu ik 20 ben, ga ik ervoor naar een psycholoog waar ik hierover praat. Want ik had op den duur best last van angstgevoelens, wat eigenlijk niet heel onlogisch is. Maar waar ik eigenlijk niet over hoef te praten met de psycholoog, is de abortus zelf, want daar heb ik wel een goede ervaring mee. Hierom ook raad ik jonge meisjes die ik tegenkom of vriendinnen die ongewenst zwanger zijn, de bloemenhove kliniek aan. En van hun hoor ik dan ook weer, dat ze heel professioneel maar vooral mensgericht behandeld zijn. Keep up the good work!

 

5 februari 2010

ik heb de begeleiding, vooronderzoeken en de uitleg als heel erg rustgevend en zorgzaam ervaren. Er was ruimte voor mijn vragen en mijn partner mocht gelukkig bijna overal bij zijn. Tijdens het wachten voorafgaande aan de behandeling, op de huiskamer/behandel afdeling heb ik de steun van de verpleegkundige als heel erg prettig ervaren. Ze was er en heeft heel veel uitleg gegeven op de vragen die ik stelde. Ik wil jullie bedanken voor de zorgzaamheid, ook na de behandeling. Met een ieder waar ik voorafgaand aan de behandeling contact heb gehad, heb ik na de behandeling ook nog even contact gehad. Dat maakte dat ik mij geen patient/nummer voelde, maar een mens, een vrouw. In het jaar 2000 heb ik ook een abortus ondergaan in een andere kliniek, en die behandeling was toen niet goed verlopen. Jullie hebben daar heel zorgvuldig notitie van genomen en daar zorg en aandacht aan besteed. Nu een kleine drie weken na mijn behandeling bij jullie voel ik mij lichamelijk en geestelijk goed en evenwichtig. Ik dank jullie allen (ook de secretaresse die heel zorgzaam is/was) voor deze uitkomst. Heel veel succes en dat maar heel veel vrouwen op deze manier zo'n ingrijpende gebeurtenis op zo'n zorgzame wijze mogen ervaren. Ik heb respect voor jullie inzet en de wijze waarop jullie met jullie clientes omgaan. Nogmaals, hartelijk dank.

 

14 februari 2009

Hoi allemaal, Ik ben een meisje van 16 jaar oud, en ik wil graag mijn verhaal kwijt. Ik hoop dat ik met mijn verhaal meiden en natuurlijk ook vrouwen kan geruststellen.

Het begon allemaal in de kerstvakantie. Dat ik al een aantal weken niet ongesteld geweest was had ik wel in de gaten, maar ik zocht er eigenlijk niets achter. Ik dacht zoiets overkomt mij toch niet, dat lees je alleen maar in die verhalen zoals bij de fancy! Maar toen begon ik ook last te krijgen van vermoeidheid, misselijkheid en van stemmingswisselingen. Mijn vriend begon zich steeds meer zorgen te maken. Daarom zocht ik s'avonds laat een keer op internet op wat de eerste symptonen waren van een zwangerschap. Er waren wel wat overeenkomsten, maar ik dacht nog steeds dat het mij niet zou overkomen. Toen ik in bed lag, zat het me toch niet helemaal lekker en stuurde ik toch nog een smsje naar me vriend die ook op het internet had gekeken, en hij zou een zwangerschapstest halen de volgende dag, en dan zouden we het weten. Ik heb die nacht geen oog dicht gedaan.

Toen we er de volgende dag achter kwamen dat ik zwanger was, waren we het er allebei mee eens dat het weg gehaald zou moeten worden. Voor mij is het onmogelijk een kind te verzorgen op mijn 16e. We zijn gaan zoeken op internet en vonden Beahuis & Bloemenhovenkliniek. Ze waren die dag gesloten omdat het zaterdag was, dus besloten we maandag zelf langs te gaan. Ook om mij een beetje gerust te stellen, zodat ik al een beetje een beeld had van hoe het er zou uitzien. Ik ben toen ook zeker zeer gerust gesteld die maandag. Tot mijn grote verbazing zaten er nog veel meer vrouwen, en nog steeds snap ik niet helemaal waarom, maar dat heeft mij enorm gerust gesteld. Ik denk omdat ik er zo achter kwam dat ik niet de enige was.

Na een eerste onderzoek die we op afspraak gemaakt hadden die maandag, kwam er uit de echo dat ik al 9,5 weken zwanger was. We konden heel snel terecht voor de behandeling, een week later. Ik ben de dag van de behandeling eerst 2 uur naar school geweest, zodat mijn moeder nergens achter zou komen en een beetje voor de afleiding, want ik was ontzettend zenuwachtig en een beetje bang voor wat me precies te wachten stond.

De mensen waren daar ontzettend aardig tegen me. Eerst moet ik bloed laten prikken en nog een echo maken, ik wou het zelf niet zien de echo, bang dat ik anders schuldgevoelens zou krijgen. Toen was het zover, ik mocht naar boven waar ik behandeld zou worden. Ik kreeg een bed toegewezen, en ben me gaan omkleden waarbij me vriend mij hielp. Toen heb ik zitten huilen van angst, ik was zo bang. Er werd me verteld dat alles goed zou komen en dat het allemaal zo voorbij zou zijn. Vanaf dat moment stond ik er alleen voor, mijn vriend moest beneden gaan wachten. Ik kreeg een infuus, en mocht naar de andere meisjes. Eerst dacht ik bij mezelf ik blijf gewoon lekker op me bed liggen, maar toch ben ik bij de andere meisjes gaan zitten. Het was daar best gezellig, het leek op een huiskamer. Er zaten daar meisjes die net behandeld waren, en die hebben me echt onwijs gerust gesteld. Ze waren heel lief voor me en heb het echt gezellig met die meisjes gehad, ik was niet meer bang, ik hoopte dat de dokter snel zou komen zodat het achter de rug zou zijn. En de dokter kwam gelukkig ook snel, ik vond hem heel aardig en maakte steeds grapjes. En voor ik het wist lag ik onder narcose.

Toen ik wakker werd lag ik samen met een meisje op de kamer die ook net behandeld was, later hebben we die nog thuis gebracht omdat ze daar helemaal naartoe was gekomen met de trein. Toen ik net wakker was mocht me vriend naar boven komen. Toen heb ik daar nog wat gegeten en toen moest ik al plassen dus mocht ik snel naar huis!Toen ik naar huis ging kwam de dokter nog een keer naar me toe, en ik heb hem bijna omhelst zo dankbaar was ik hem.

Het is me allemaal onwijs meegevallen, ik heb na de abortus nauwelijks ergens last van gehad op een beetje buikkramp na. Ik heb absoluut nergens spijt van, en volgende week ga ik nog terug voor nacontrole, maar daar zie ik totaal niet tegenop om nog een keer naar de kliniek te moeten.