Ervaringen

Wij willen graag van u weten wat uw ervaringen met de kliniek of de behandeling zijn en of u suggesties heeft. Dat is in het belang van de kliniek en van de vrouwen die na u voor hulp komen. Als wij uw verhaal op onze website plaatsen, is volledige anonimiteit gewaarborgd. Klik hier om uw ervaring of suggestie door te geven.

 

18 oktober 2017

Onlangs heb ik een abortus ondergaan en wil ik jullie allemaal ontzettend bedanken! Natuurlijk ondanks de ontzettende vervelende beslissing die ik heb moeten nemen, voelde ik mij bij jullie ontzettend begrepen en op mijn gemak gesteld, ondanks de grote spanning. Wat een lieve medewerkers, zo ontzettend empatisch en begripvol. Ik geloof dat geen enkele kliniek/ziekenhuis dit beter hadden kunnen doen dan jullie. Ontzettend bedankt daarvoor. Heel veel respect voor iedereen die daar werkt. Daarbij wil ik ieder meisje/vrouw op het hart drukken dat je bij deze kliniek in goede handen bent. Ik maakte mij erg veel zorgen over hoe het proces zou gaan verlopen en of het pijn zou doen. Maar achteraf gezien had ik me nergens zorgen over hoeven maken. Voornamelijk de sedatie was iets waar ik erg bang voor was, dit omdat ik nog nooit zoiets had meegemaakt. Maar geloof mij het stelt echt niet zoveel voor en daarna ga je werkelijkwaar heerlijk slapen. Probeer je zelf niet al te gek te maken en je zal zien dat het allemaal veel minder eng is dan je misschien nu denkt.

 

11 augustus 2017

Ik wil het team van de Bloemenhovekliniek enorm bedanken voor de behandeling. Ik heb me erg op mijn gemak gevoelt en dankzij jullie goede zorg, duidelijke uitleg en aandacht is het me echt 100% meegevallen. Nogmaals dank!

 

30 juli 2017

Op 18 juli kwam ik erachter dat ik zwanger was, bij mij werd al heel snel duidelijk dat ik hier nog niet klaar voor ben. Een kindje is krijgen is voor mij en mijn vriend simpelweg niet het juiste moment in ons leven. Om die reden had ik al snel besloten dat ik een abortus wilde. Uiteraard heb ik wel de tijd genomen om hier goed over na te denken maar hoe meer ik dat deed hoe meer ik achter mijn besluit stond. Zo ook mijn vriend gelukkig. We zijn er nog niet aan toe. Via deze website heb ik in die week veel informatie gelezen en vooral de ervaringen. Dit vond ik erg fijn om te lezen omdat je op die manier meer inzicht kreeg in hoe het zou gaan en beetje wat je te wachten staat. Dezelfde dag gelijk gebeld en kon een weekje later terecht, gelukkig al redelijk snel. De rest van de week heb ik de tijd genomen om het een aantal vrienden en gezinsleden te vertellen wat mij goed deed. Dag van de afspraak, mijn vriend ging gelukkig met me mee wat ik erg fijn vond. Vanaf 08:00 uur mocht ik niks meer eten en vanaf 12:00 niks meer drinken. Had mijn wekker dus om 07:00 gezet om ervoor te zorgen dat ik in ieder geval iets kon eten. Ik had namelijk gekozen voor de sedatie en om die reden mag je dan niks meer drinken en eten na bepaalde tijden. We kwamen netjes op tijd aan en moest eerst een formulier invullen, het was niet heel druk in de wachtkamer, hier en daar een paar tafels met mensen maar gelukkig niet heel druk. We hebben 45 min gewacht voor we eindelijk aan de beurt waren en ik werd opgehaald door een vrouwelijke arts. Die gaf gelijk aan 'Eerst de vrouw alleen', mijn vriend moest dus nog even wachten. In dit eerste gesprek werden er vragen gesteld of je er 100% achter staat, waarom je abortus wil, of je onderzoek hebt gedaan, welke behandeling je zou willen en over anticonceptie. Voor mij ging het gesprek erg snel iig maar dat kwam ook door de arts, ik merkte dat ze een beetje gehaast/druk was zo kwam dat iig over op mij. Had fijn geweest als ze hier had aangegeven 'Al je vragen die je hebt kan je hier stellen'. Ik moest gaan liggen voor de echo en ik had een volle blaas waardoor ze bijna niks kon zien. Ik moest gaan plassen en wat opvangen voor een test. Zo gezegd zo gedaan, ik terug in de kamer weer liggen en ze maakte een inwendige echo, niks pijnlijks gewoon ontspannen dacht ik en dat werkte prima. Hier werd duidelijk dat ik net aan 5 weken zwanger bleek te zijn, de arts vroeg mij ook of ik het wilde zien op het scherm en ik zei ja. Ze liet me mijn baarmoeder zien en vrucht, ik vond het bijzonder om te zien wetende dat dat in mij groeide maar voelde verder niets, geen liefde, geen spijt, geen wrok helemaal niks. Ze vroeg of ik een printje mee wilde maar dat hoefde voor mij niet. Ik wilde hier niet thuis naar gaan zitten kijken... voor wat? Ik sluit hier iets af. Ze gaf mij een recept mee voor na de behandeling voor antibiotica en ik kon weer in de wachtkamer gaan zitten met de folders die ik mee kreeg en zou opgehaald worden door iemand anders. Terwijl ik nog aan het lezen was en mijn vriend ook werd ik al opgehaald door de verpleegster voor een aantal vragen etc. Hier ging mijn vriend niet mee, ik gaf aan 'hoeft niet ben zo terug'. Hier werden een beetje dezelfde vragen gesteld als in het eerste gesprek alleen kreeg ik bij deze vrouw niet het gehaaste gevoel als bij de dokter ervoor. Na 5 min mocht ik weer plaatsnemen in de kamer. Het duurde niet lang of een verpleegster riep mijn naam op en ik naar boven werd begeleid samen met mijn vriend naar de verpleegafdeling. Bij het uitstappen viel mijn mond open van verbazing, van de buitenkant zie je dit natuurlijk niet maar het is net een ziekenhuis. Vond ongelofelijk en voelde me gelijk op me gemak. Het is toch allemaal spannend, ondanks je keuze die jezelf hebt gemaakt. Samen met mijn vriend werd ik begeleid naar een bed en hier kreeg in de instructies mij om te kleden en de vrouw rechts van mij was eerst, daarna zou ik aan de beurt zijn. Zij werd weg gereden en ik ging me omkleden. Mijn vriend zou ondertussen de medicatie gaan halen in de apotheek. Nadat ik omgekleed was kwam er een aardige verpleegster mij het infuus inbrengen, ik had gekozen voor sedatie omdat ik niks wilde voelen en horen maar maakte me meer zorgen over die sedatie dan de behandeling.... Had nog nooit zoiets gehad in mijn leven. De verpleegster stelde me gerust en gaf aan dat dit het pijnlijkste gedeelte was van alles, de prik in mijn arm. Ik weet nog dat ik dacht 'Jaja eerst zien dan geloven' maar wel erg lief dat ze me zo geru ststelde. Nu was het wachten... maar dat duurde niet lang, de vrouw voor mij werd alweer terug gereden de kamer in en ik weet nog dat ik dacht 'WAUW dat is snel!!!'. Na 5 min kwam de dokter mij halen en liepen we samen naar de operatiekamer. De deur ging open en het eerste wat ik zag was een soort vergiet in de gootsteen liggen met een beetje bloed, ik merkte dat ik hier een beetje misselijk van werd maar draaide me al snel richting de dokter want er werd voor de zekerheid nog even gevraagd naar mijn geboortedatum etc om er zeker van te zijn dat ze de juiste persoon voor zich hebben. Vond ik erg goed. Binnen zag ik 2 vrouwen staan, 1 rechts en 1 links van de stoel, ik moest plaats nemen op de stoel en ver naar beneden zakken, ondertussen was de ene vrouw bezig met plakkertjes plaatsen op mijn borst en ze legde uit wat het was 'Dat is om je hart te kunnen monitoren tijdens de behandeling', ik keek naar de andere kant en de andere Mevr gaf aan 'Ik heb net je infuus aangesloten, die druppelt al'. Ik weet nog dat ik dacht 'Wat gaat dit snel allemaal!!!' Ondertussen stelde de dokter me een aantal vragen hoelang ik was en hoeveel ik woog, op dat laatste heb ik nog antwoord kunnen geven, ik keek toen omhoog en ik was weg. Ik werd uit een diepe slaap gehaald door een drukkend gevoel op mijn rechterarm die staat heftiger werd weet ik nog, toen ik iets meer bij bewustzijn kwam merkte ik dat het een bloeddrukmeter was en had zo'n monitor om mijn wijsvinger waarschijnlijk voor je hart. Ik voelde dat ik met mijn bed werd weggereden uit de kamer en ik terug kwam in de kamer waar ik begonnen was, ik weet dat ik nog heel rozig vroeg aan de verpleegster of mijn vriend naar me toe mocht komen maar zij gaf aan 'Nog even niet, ga eerst maar even wat slapen'. Ik ben toen weggezakt en geprobeerd verder te slapen maar door de commotie om mij heen, vrouw links van me en 1 rechts lukte dat niet echt al had ik wel me ogen dicht. Ik merkte dat mijn hand werd vastgepakt, opende mijn ogen en daar stond mijn vriend, weet nog dat ik erg blij was hem te zien bij het echt ontwaken. Naar mate ik meer wakkerder werd merkte ik dat ik een beetje duizelig was en misselijk. Ik ging rechtop zitten en moest even bijkomen, ik kreeg een kopje thee met een koekje maar kreeg beide niet weg. Ik voelde verder nog niet echt veel aan mijn buik en na een tijdje mocht ik opstaan en wat gaan eten in de kantine. Ik werd hierheen begeleid door mijn vriend , we gingen zitten en ik at een crackertje, ik merkte dat ik hier veel moeite mee had maar ik moest wat eten aangezien ik net een behandeling had gehad en sinds 07:15 niks mee gegeten had. Ze gaven aan dat ik ook moest plassen voor ik weg mocht gaan, aangezien ik een volle blaas had geleegd diezelfde middag bij de eerste arts, sinds 12:00 niks meer mocht drinken was het logisch dat ik niks te plassen had. Heb toen gevraagd of ik niet gewoon naar huis mocht gaan of dat het echt nodig was eerst te plassen. Mijn infuus werd er uitgehaald en hier werd aangegeven dat het altijd een protocol is maar ik weg mocht zodra iemand mijn buik had gecontroleerd. Tijdens deze controle (gewoon hard drukken op je buik dat je dus eigenlijk ineen krimpt van de 'pijn' omdat het drukken echt geen lekker gevoel is) mocht ik naar huis toe. Thuis gelijk de 2 medicatiepillen ingenomen na wat gegeten te hebben en precies 2 uur daarna de overige 4 pillen innemen na het eten. Hier werd ik enorm misselijk van maar moest mezelf kalmeren niet te spugen omdat ik anders de medicatie er ook uit zou gooien en deze medicatie is JUIST om infecties etc te voorkomen dus ik wist dat het niet kon. Uiteindelijk is het goedgekomen en door te kalmeren en te gaan slapen was erg loom geworden door de medicatie ook en hoefde ik verder niet te spugen. Nu inmiddels bijna een weekje verder en ik merk inderdaad zoals ze zeggen heftige menstruatiekrampen, vloeien etc. Hoort erbij. Heb geen spijt van de behandeling en mijn keuze. Ik hoop dat met mijn uitgebreide verhaal ik jou ook een beetje heb kunnen geruststellen mocht je deze keuze hebben gemaakt. Het engste van alles vond ik het feit dat ik een sedatie onderging maar dat is werkelijk waar nu ik het zelf ben ondergaan helemaal niks. Ik ben blij met de keuze en dat ze je dat bieden. Het gehaaste gevoel heb ik wel overgehouden aan mijn bezoek aan de kliniek, zowel de eerste arts als hoe dat allemaal ging met de behandelingen etc. Zo ben ik bv een aantal belangrijke vragen vergeten te stellen tijdens mijn 2 gesprekken omdat het allemaal zo snel ging. Het was mij niet duidelijk dat ik bij beide vrouwen gewoon mijn vragen kon stellen. Dus voor jullie dames, hier kan je dus al je vragen stellen die je wil stellen. Ook heb ik niet gevraagd na de behandeling of het allemaal gelukt is en alles is goed gegaan, heb wel iemand horen zeggen 'Het is allemaal goed gegaan' maar dat kan ik ook gedroomd hebben, dus dames vraag dit ook voor je eigen gemoedsrust goed na. Verder goede zorgen vanuit de kliniek, kan niet anders zeggen. Ben er nog steeds verbaasd over maar ben ontzettend blij dat zo'n mogelijkheid bestaat en je verder goed opgevangen wordt. Dus bedankt dames van de Bloemenhove kliniek!

 

8 maart 2017

Hallo, ik wil graag even mijn verhaald doen. Ik was 16,3 weken zwanger dat ik een abortus deed. Ik weet dat t al ver is in de zwangerschap maar ik had hypermesis gravidarium en heb al 2 kids van 2,5 en 1,5, en ik kon niet meer voor me kinderen zorgen omdat tijdens Mn zwangerschap Mn relatie stuk liep en ik er dus alleen voor stond. Ik vond t echt vreselijk maar stond ivm de zwangerschapsziekte achter Mn keuze. De dag was aangebroken ik was onwijs zenuwachtig omdat ik heel naar wordt van narcose, echter blijkt dit een roesje te zijn waarbij je zelfstandig ademt. Dat luchte enorm op. Bij binnenkomst vul je wat formulieren in vrij snel daarna had ik een gesprek met de arts. Vervolgens moet je weer naar de wachtkamer en wordt je opgeroepen door de arts ivm echo. Vervolgens weer terug naar de wachtkamer en toen werd ik geroepen om mee te komen. Eenmaal boven krijg je je bed toe gewezen en neem je een pilletje in die maakt de baarmoedermond week. Vervolgens werd ik opgeroepen om de 'operatie' te doen. Het ging erg snel en door t roesje niks van mee gekregen. Dat ik wakker werd klinkt heel gek was is zo opgelucht! Vervolgens als je je goed voelt moet je even wat eten en drinken en daarna nog op bed liggen. Vervolgens checken ze je en dan mag je gaan. Ik vond alles achter af enorm mee vallen!! Alle artsen en zusters waren enorm aardig en dr hangt gelukkig geen 'grafstemming' want t is al vervelend genoeg. Eenmaal thuis moest ik Mn antibiotica in nemen en rust houden. Ik heb een paar uurtjes 'ongesteldsheids' krampen gehad en t bloeden viel mij reuze mee. Ik geef iedereen de tip mee praat er over wat je reden ook was! Stop het niet weg! En ja je mag verdriet hebben! Dat je verdriet heb betekend niet gelijk dat je spijt heb en dat verwarren mensen vaak. Ik hoop dat iemand wat aan mijn verhaal heeft.

 

4 augustus 2016

Een groot compliment voor jullie kliniek. En speciaal voor de dokter. Niet alleen een geweldige arts, ongelofelijke betrokken zorgzaam en lief! Bedankt!

 

2 augustus 2016

Ik schrijf dit omdat ik vind dat ieder meisje/vrouw/moeder de keus mag hebben over haar leven. Toen ik er achter kwam dat ik zwanger was, wist ik dat ik het niet wilde. Ja ik heb twee prachtige kinderen, een pracht gezin en daar geniet ik ook enorm van. En veel zullen denken dat een derde net zo makkelijk invoegt. Maar 1,5 jaar geleden, na de geboorte van ons tweede kind hebben we besloten dat we geen kinderen meer wilden. Ons gezin is compleet en het is goed zo. Er zijn meerdere redenen waarom een derde niet mogelijk is. Maar abortus? Jeetje ik dacht dat ik daar nooit een keuze over hoefde te maken. Ondanks anticonceptie bleek ik toch zwanger te zijn, dit kon toch niet en wat moeten we nu? Wat zou men van ons denken? De hormonen gierden al door mijn lijf, maar ik wist het zeker. Het kon niet en misschien nog belangrijker ik wilde het niet, echt niet. Maar wie begreep dat nou? Al snel kwam ik op de site van Bloemenhove, daar las ik fijne berichten. Dus ik maakte een afspraak. Ze hadden al snel plek. Na een gesprek met een arts voelde ik me gehoord en ik was niet gek. Ik werd een soort van begrepen, het voelde prettig. Na de echo bleek ik al 4 weken langer zwanger te zijn dan ik dacht. Ja dit was toch even een schok. 10 weken, er gingen verschillende dingen door m'n hoofd. Ik vroeg de gekste vragen, maar niks was gek. Alles werd rustig uitgelegd en ik werd begrepen. Het was goed om 5 dagen te moeten wachten. Nu stond ik echt achter mijn keus. Samen met mijn man deden we dit. De dag van de behandeling was aangebroken, phoe wat vond ik dit spannend. Dit kwam meer omdat ik een roesje wilde en dit had ik nog nooit meegemaakt. Het wachten duurde lang. Het klinkt misschien een beetje gek, maar ik was opgelucht dat het toch een beetje lopende band werk was. Eenmaal in de operatiekamer aangekomen was degene die me behandelde aardig en legde rustig uit wat er ging gebeuren. Ik werd moe en vroeg of ik mijn ogen dicht mocht doen. "Ja doe je ogen maar rustig dicht" zei de verpleegster met begripvolle stem “en denk nu aan iets leuks, daar ga je van dromen”. 20 min later werd ik wakker, dat werd meteen opgemerkt door een lieve verpleegster. Alles was gelukt zei ze, ik was opgelucht.. Ja opgelucht was ik. Ik voelde me eigenlijk best ok. Ik at en dronk wat, daarna nog wat. Controle. En ik mocht naar huis. Samen, samen met mijn man. Nu gaat het goed met me. Mijn lijf is weer mijn lijf, mijn gevoel wordt weer steeds weer mijn eigen gevoel. Want ja de hormonen zijn nog niet helemaal uit mijn lijf. Ik sta nog steeds achter mijn keuze, maar ik ben soms nog wel bang wat vrienden/familie van me zeggen. Maar meiden/vrouwen/moeders die dit lezen. Je bent niet gek als je besluit abortus te laten plegen. En Bloemenhove is een heel deskundig en menselijke plek. Ik weet niet hoe vaak ik ze heb bedankt, maar bij deze nog een keer: bedankt voor de goede zorgen.

 

8 januari 2016

Gistermiddag ben ik bij jullie geweest voor behandeling. Langs deze weg wil ik jullie allemaal graag heel hartelijk bedanken hiervoor. Hoewel ik er erg tegenop heb gezien hebben jullie met elkaar het een heel prettige ervaring laten zijn. Ik heb me erg op mijn gemak gevoeld en steeds het gevoel gehad dat jullie net een stapje meer voor mij deden. Dat doen jullie ongetwijfeld voor iedereen, maar dat heeft mij een heel fijn gevoel gegeven. Bedankt!

 

1 oktober 2015

Ik vond de kliniek erg prettig, met name de arts was zeer vakkundig (in vergelijking met een vorige abortusbehandeling in een andere kliniek) en stelde me op een heel fijne manier gerust.

 

17 augustus 2015

Wil jullie enorm bedanken voor de goede zorgen en de liefdevolle behandeling. Blijft iets wat echt niet leuk is, maar jullie krijgen het voor elkaar met een kleine glimlach en een rustig gevoel de kliniek te verlaten. Mijn oprechte dank.

 

1 augustus 2015
Alle medewerkers in de Bloemenhovekliniek hebben me onwijs geholpen. Meelevend, troostend, bemoedigend en uiterst professioneel. Door een gesprek met een van de verpleegsters ben ik volkomen gerustgesteld en heb ik mijn studie zonder problemen kunnen hervatten. Ik heb het aan deze vrouwen te danken dat het beter met me gaat dan ooit!

 

1 augustus 2015

Het is bijna een jaar geleden dat ik halsoverkop vanuit het buitenland naar de kliniek kwam. Aan het gesprek dat ik voorafgaand aan de ingreep met een zuster had, denken mijn moeder en ik nog vaak terug. Ze verzekerde me dat ik terug moest gaan om het semester af te maken. Dat ik me niet schuldig hoefde te voelen en dat ik de kracht had om de juiste keus te maken voor het welzijn van mijn leven. Zonder dat gesprek was ik wellicht niet teruggegaan. Momenteel schrijf ik dit bericht vanuit Azië! Het was de beste keus die ik kon maken. Jullie hebben me geholpen in een tijd waarin ik me alleen gelaten voelde door mijn huisarts en zorgverzekering. Ik wil iedereen bedanken voor de uiterst professionele zorg die ik heb ontvangen, de bemoedigende woorden en troostende omhelzingen. Momenteel ben ik begonnen met een traject voor post abortus verwerking, via FIOM. Ik hoop dat jullie vrouwen van elke leeftijd blijven behandelen zoals jullie mij hebben behandeld. Met respect, waardering en zonder oordelen. Normaals, hartelijk bedankt.

 

19 juli 2014

Wat een lieve dames die ontzettend begaan zijn. Ik voelde mij zo ontzettend thuis en begrepen.Iedereen die ik daar heb ontmoet, van de receptioniste, tot de arts, tot de verpleegkundigen en behandelaars hebben voor mijn gevoel hun roeping gevonden en doen waar ze ontzettend goed in zijn. Bedankt dames. Ik was in de beste handen.

 

10 juli 2014

Hallo iedereen , Hier even mijn verhaal en ervaring : Ik vergat redelijk wat mijn pil , 24 sept 2013 ging ik naar mijn arts , en vertelde dat ik dringend iets anders moest doen om niet zwanger te geraken omwille dat ik mijn pil reeds veel vergat , zij schreef me de vaginale ring voor en moest wachten op mijn eerste menstruatie , die natuurlijk maar niet door kwamen , dan maar een zwangerschaptestje doen , en ja .. Het was prijs ! Maar het was van mijn ex-vriend .. En hoe moest ik dit aan mijn toenmalige vriend vertellen ? Mijn eerste reactie was natuurlijk : dit kleintje kan ik onmogelijk bijhouden ! Bleek dat ik 7 weken ver was en wou toch wel eerst weten wat ik ging laten weghalen , dus een echo laten uitvoeren , het was al een klein mensje met kleine beginnende groeiende armpjes en beentjes , en hoor dat hartje klopt ookal ! Besloot toch een afspraak te maken met het abortuscentrum in Gent ( België ) omwille ik van België ben .. Daar verliep het gesprek goed en kreeg 5 dagen bedenktijd , ik kreeg tijd tot mij 14 weken. De laatste dag van mijn 14 weken had ik een afspraak .. Tot ik daar toekwam en vollop met twijfels zat of ik dit echt wel wil .. Ik heb dan maar gezegt dat ik het niet kon . Mijn huidige vriend steunde me in mijn keus . Tot de dag dat hij besefte dat hij het niet ging kunnen .. Daar zat ik dan met een beginnend groeiend buikje , ik was kapot van verdriet , ik begon te beseffen dat ik dit echter niet alleen ging aankunnen , voelde me rot , en wou het kleintje echter niet meer , dus besloot ik uiteindelijk toch nog een abortus te plegen , maar in België kon dat niet meer , dus raadpleegde ik via internet bepaalde ziekenhuizen in Nederland . Maar er waren vele die me weigerde omwille dat ik 20 weken ver was , tot ik dit kliniek aan de lijn had , ze konden me natuurlijk niet met zekerheid beloven dat ze me nog kunnen helpen , maar gaven me een afspraak . Al redelijk snel , waar k enorm blij was .. Ik werd daar zeer fijn ontvangen , alle artsen en verpleegsters zijn daar enorm begripvol en lief . Ze hebben me kunnen geruststellen waardoor mijn twijfel en schrik gedaald was . Het enigste nadeeltje was dat ik op een kamer lag met franstalige meisjes , wat niet echt handig is , want na zo'n behandeling zou je wel wat willen praten , waardoor k nog besloten heb om toch nog naar huis te rijden . Al had k het daar wel ondanks de lieve mensen daar naar mijn zin . Dit is een zeker aan te raden abortuskleniek ! Ik heb na mijn abortus geen last of complicaties gehad . Meisjes , wat k uit mijn verhaal wil meedelen is wacht niet gelijk mij te lang om een abortus te plegen ! Hoe langer je wacht , hoe meer pijn het je zal doen ! En heb je toch twijfels , praten helpt en zeker met deze lieve mensen !

 

25 maart 2014

Bedankt dat ik zo snel mocht komen, dit maakte voor ons een groot verschil! Heb jullie goede zorg erg gewaardeerd!

 

24 mei 2013

Mijn moeilijke beslissing is een stuk minder zwaar geworden dankzij de lieve vrouwen in deze kliniek, er werdt echt overal goed de tijd voor genomen en ze leefden echt met me mee. Ik was heel erg bang voor de ingreep, maar 2 lieve meiden op mijn kamer waren net geholpen (onder narcose) en ze vertelden mij dat ze niets hadden gemerkt en ze stelden mij erg gerust. Even daarna was ik aan de beurt en echt, ik heb er werkelijk niets van meegekregen. Daarna wat gegeten en gedoucht en toen naar huis. Nu zal ik het n plekje moeten geven, maar dat komt wel goed met de tijd. De ervaring in deze kliniek helpt mij in ieder geval bij het verwerken, veel dank.

 

12 februari 2013

Ik wilde nog even meedelen dat de manier waarop ik bij jullie behandeld ben me heel erg heeft geholpen om het te verwerken en het een plek te geven. Wat me opviel was dat er niet geoordeeld werd en dat ik me juist beschermd voelde. Bedankt daarvoor!

 

15 oktober 2012

Ik werd geweldig op mijn gemak gesteld door iedereen in de kliniek ... Ik heb grote waardering voor hun werkwijze en omgang met mij. Het heeft een moeilijke beslissing een stuk makkelijker gemaakt.

 

19 maart 2011

Beste medewerkers van de Bloemenhove kliniek, Ik heb gisteren een overtijdbehandeling ondergaan in uw kliniek. Het was voor mij een emotioneel zware beslissing, maar dankzij de professionele, prettige en zeer vriendelijke begeleiding van alle medewerkers (iedereen; van de receptiemedewerkers tot aan de verpleging en de artsen) heb ik me er doorheen kunnen slaan en sta ik achter mijn beslissing. Geen vraag was 'raar' of 'stom', ondanks de drukte werd er tijd genomen en was er zelfs ruimte voor een troostende arm. Complimenten dat men name aan het sociaal psychische aspect zoveel zorg wordt besteed. Gisteren bleek (helaas) een ontzettend druk bezette dag, het wachten was slopend en emotioneel zwaarder dan de ingreep zelf. Gelukkig werd dat ook door de medewerkers erkend. Ik had de pech dat ik als een na laatste was, ik kwam om 11.00 uur binnen, de ingreep vond (pas) om 17.00 uur plaats. Dit is geen verwijt, want ik begreep dat er ook dagen zijn dan niet alle afspraken daadwerkelijk verschijnen en alles veel vlotter verloopt. Ook ik vond het prettig om geen dagen meer te hoeven wachten. Om andere patienten te helpen zou het misschien een optie zijn om voor te stellen dat men nog even buiten de kliniek kan wachten en later terug kan komen wanneer blijkt dat er vertraging opgelopen wordt. Wachten in een lunchroom of een wandeling door de omgeving is prettiger dan in de wachtruimte te moeten blijven. Niet om de boekjes, niet om de kliniek, maar puur voor het malen en de angst voor wat er komen gaat. Desondanks wil ik iedereen nogmaals hartelijk danken voor alles. Ik heb bewust voor jullie kliniek gekozen, ondanks dat het een hele reis was en ik waarschijnlijk een aantal klinieken voorbij gereden ben. Natuurlijk hoop ik na de na-controle nooit meer in de kliniek te hoeven komen, maar ik kan jullie kliniek iedereen aanbevelen. Hartelijke groeten,

 

15 april 2010

Ik was waarschijnlijk net 16 jaar toen ik in aanraking kwam met jongens en meer interesse in ze ging tonen dan alleen vrienden. Zo ook bij A. A. was een mooie jongen om te zien, maar na een keer met hem afgesproken te hebben bleek hij ook losse handjes te hebben en een geweldige "dwing-kracht". Ja helaas, mijn eerste seksuele ervaring was gedwongen. Ik besloot om het zo snel mogelijk te vergeten. Alleen, werd ik niet meer ongesteld. Ik wachtte eerst een tijdje af, want op die leeftijd kan het nog wel eens schommelen. Toen het echt lang op zich liet wachtte, vertelde ik voorzichtig een vriendin wat er gebeurd was en zij stelde voor om een test te kopen. Zo! Dat maakte me bang. Een test kopen zou betekenen dat deze ook positief kon aanslaan. En dat zou betekenen dat ik mijn ouders heel wat te vertellen had. Toen ik op de dansschool de test stiekem in de wc had uitgevoerd en deze inderdaad positief bleek, besloot ik niks te vertellen tegen mijn ouders. Ze zouden mijn haten, dacht ik toen. Ik regelde een afspraak bij een kliniek in Groningen en ontvreemde mijn zorgverzekeringspasje bij mijn ouders weg. Dit lijkt zo makkelijk, zoals ik het nu type. Maar de spanning om het verborgen de houden, de angst voor het weghalen en de schaamte maakten mij kapot. Ik zat zelfs op den duur te twijfelen of het niet beter was om niet alleen een einde aan de zwangerschap te maken, maar ook aan mezelf. Ik ging kapot, maar gelukkig viel dat een vriendin ook op. We gingen samen naar de vertrouwenspersoon op school om hierover te praten. Zij schrok heel erg en adviseerde om het toch aan mijn ouders te vertellen. Ik liet haar bijna zweren dat ze het niet zou vertellen aan mijn ouders en ging eigenlijk met een nog bekropter gevoel naar huis. 's avonds at ik bijna niks, 's ochtends voelde het alsof mijn maag zich omkeerde. Het kon zo niet langer meer. Bij het avondeten vertelde ik mijn ouders in tranen dat ik misschien maar zelfmoord moest plegen. Mijn ouders schrokken zich dood. Gek genoeg schrokken ze minder toen ze hoorde dat ik zwanger was, de grootste schrik voor hun was dat de daad onder dwang was gebeurd. We bespraken opties en besloten verder te gaan met het proces om het weg te halen. De vertrouwenspersoon van school werd door mijn ouders meteen gebeld en bedankt voor het steunen van mij. Zij was duidelijk heel erg opgelucht dat ik het verteld had. A. werd niet aangegeven, ik trok het niet om hiermee naar de politie te gaan. Ik weet wel dat hij toentertijd meerdere taakstraffen kreeg, voor andere meisjes.

In de kliniek in Groningen werden we eigenlijk meteen doorgestuurd naar de Bloemenhovekliniek. Daar werd er meer tijd gestoken in de zorg en nazorg en kon de behandeling onder verdoving gebeuren. Heel vroeg 's ochtends reden we naar de bloemenhoven kliniek. Ik was flink misselijk van het nuchter blijven en alle bochten die de landweggetjes hier hebben. Files vermijden zei mijn vader, nou nadat de bochten bij mij omhoog kwamen piepte hij wel anders. Na wat zoeken vonden we de bloemenhovekliniek. We kwamen daar binnen bij de receptie en ik melde mij. Ik zag om mij heen overal vrouwen zitten, meisjes, zelfs vrouwen die al moeder waren. Bij zich hadden ze een man, ouders of waren ze alleen. Allemaal zenuwachtig aan het tijdschriftje te friemelen. Het voorgesprek dat ik had stelde mij gelukkig al wat meer gerust, ze waren hier aardig! Ik zou even wat moeten wachten en dan zou er bloed af worden genomen en dan zou ik naar boven kunnen. Het bloed afnemen was het enige fysieke dat ik heb gevoeld in deze kliniek. Heel klein sneetje in mijn vinger, waarna mijn bloed verdween in een lawaai makende machine. B positief, ah weet ik dat ook weer. Toen ik werd geroepen was ik wel wat zenuwachtig, mijn moeder mocht meelopen naar de wachtkamer boven waar funniest homevideo van animal planet opstond. Ik kreeg een badjas en trok een pyjama hemd aan, geen ondergoed, dat zat raar zo bij al die mensen. Gelukkig hadden ze allemaal de benen bij elkaar en dat deed ik ook. Toen nam ik afscheid van mijn moeder, nu moest ik het alleen doen. Dat was eng, ik zat daar met ongeveer 8 andere vrouwen en ik geloof dat ik een na laatste aan de beurt was. Ik zag een vrouw mee worden genomen en dan een paar minuten later via een bed werd vervoerd naar de uitslaapkamer. En dat steeds achter elkaar, ik vond het heel eng. De zuster die mij meenam als een-na-laatste merkte dat op, zij stelde mij volledig gerust. Ik was zelfs even niet meer bang voor naalden. Voorzichtig bracht ze de naald in mijn linkerarm. Er drupte een vloeistof langzaam naar beneden, ik merkte niks. Opeens vertelde ik haar dat het plafond begon te draaien en naar beneden kwam, zij stelde me weer gerust dat dit zo hoorde en ik zo zou gaan slapen. Ik begon te denken aan vliegeren met veel kleuren vliegers, iets waarover mijn ouders me altijd gingen vertellen vroeger als ik bang was of niet kon slapen. Ik voelde me even heel ver weg en toen ik mijn ogen weer opendeed stonden mijn ouders over me heen gebogen op de uitslaapkamer. Naast mij werd op dat moment het meisje binnengereden die helemaal als laatste was. Later toen zij wakker was, vertelde ze mij dat ze de mannelijke arts heel aardig vond. Wat bleek, omdat ik een nare ervaring met mannen had, kwam deze arts pas binnen toen ik in slaap was. Dit vond ik echt heel attent. Toen ik helemaal wakker was mocht ik eindelijk wat eten, best gezellig met zoveel vrouwen aan tafel! Nog een vieze pijnstiller na en ik mocht weer naar huis. Natijds heb ik nog wat antibiotica moeten slikken en werd er veel gepraat over de abortus.

Mijn ervaring met de kliniek is heel vertrouwd en persoonlijke benadering. Het is geen lopende band werk, wat bij de doorverwijzende partij wel het geval was. Het was voor mij, met een nare ervaring, de perfect uitkomst om er zo schadeloos mogelijk van af te komen. Zoals ik al aangaf, het enige wat ik voelde was tijdens het onderzoeken van mijn bloedgroep. En dat was eigenlijk nog geen eens pijnlijk. Heel veel andere meisjes hoor je over pijnlijke prikken in baarmoederhals, afschuwelijke eendenbekken en de abortus zelf dat dat heel pijn doet. Nou, ik heb er niks van meegekregen. Waar ik later wel last van bleek te hebben, was de verkrachting die eraan vooraf ging. Er werd thuis veel gepraat over de abortus, maar nooit over wat er nou eigenlijk de oorzaak van was. Nu ik 20 ben, ga ik ervoor naar een psycholoog waar ik hierover praat. Want ik had op den duur best last van angstgevoelens, wat eigenlijk niet heel onlogisch is. Maar waar ik eigenlijk niet over hoef te praten met de psycholoog, is de abortus zelf, want daar heb ik wel een goede ervaring mee. Hierom ook raad ik jonge meisjes die ik tegenkom of vriendinnen die ongewenst zwanger zijn, de bloemenhove kliniek aan. En van hun hoor ik dan ook weer, dat ze heel professioneel maar vooral mensgericht behandeld zijn. Keep up the good work!

 

5 februari 2010

ik heb de begeleiding, vooronderzoeken en de uitleg als heel erg rustgevend en zorgzaam ervaren. Er was ruimte voor mijn vragen en mijn partner mocht gelukkig bijna overal bij zijn. Tijdens het wachten voorafgaande aan de behandeling, op de huiskamer/behandel afdeling heb ik de steun van de verpleegkundige als heel erg prettig ervaren. Ze was er en heeft heel veel uitleg gegeven op de vragen die ik stelde. Ik wil jullie bedanken voor de zorgzaamheid, ook na de behandeling. Met een ieder waar ik voorafgaand aan de behandeling contact heb gehad, heb ik na de behandeling ook nog even contact gehad. Dat maakte dat ik mij geen patient/nummer voelde, maar een mens, een vrouw. In het jaar 2000 heb ik ook een abortus ondergaan in een andere kliniek, en die behandeling was toen niet goed verlopen. Jullie hebben daar heel zorgvuldig notitie van genomen en daar zorg en aandacht aan besteed. Nu een kleine drie weken na mijn behandeling bij jullie voel ik mij lichamelijk en geestelijk goed en evenwichtig. Ik dank jullie allen (ook de secretaresse die heel zorgzaam is/was) voor deze uitkomst. Heel veel succes en dat maar heel veel vrouwen op deze manier zo'n ingrijpende gebeurtenis op zo'n zorgzame wijze mogen ervaren. Ik heb respect voor jullie inzet en de wijze waarop jullie met jullie clientes omgaan. Nogmaals, hartelijk dank.

 

14 februari 2009

Hoi allemaal, Ik ben een meisje van 16 jaar oud, en ik wil graag mijn verhaal kwijt. Ik hoop dat ik met mijn verhaal meiden en natuurlijk ook vrouwen kan geruststellen.

Het begon allemaal in de kerstvakantie. Dat ik al een aantal weken niet ongesteld geweest was had ik wel in de gaten, maar ik zocht er eigenlijk niets achter. Ik dacht zoiets overkomt mij toch niet, dat lees je alleen maar in die verhalen zoals bij de fancy! Maar toen begon ik ook last te krijgen van vermoeidheid, misselijkheid en van stemmingswisselingen. Mijn vriend begon zich steeds meer zorgen te maken. Daarom zocht ik s'avonds laat een keer op internet op wat de eerste symptonen waren van een zwangerschap. Er waren wel wat overeenkomsten, maar ik dacht nog steeds dat het mij niet zou overkomen. Toen ik in bed lag, zat het me toch niet helemaal lekker en stuurde ik toch nog een smsje naar me vriend die ook op het internet had gekeken, en hij zou een zwangerschapstest halen de volgende dag, en dan zouden we het weten. Ik heb die nacht geen oog dicht gedaan.

Toen we er de volgende dag achter kwamen dat ik zwanger was, waren we het er allebei mee eens dat het weg gehaald zou moeten worden. Voor mij is het onmogelijk een kind te verzorgen op mijn 16e. We zijn gaan zoeken op internet en vonden Beahuis & Bloemenhovenkliniek. Ze waren die dag gesloten omdat het zaterdag was, dus besloten we maandag zelf langs te gaan. Ook om mij een beetje gerust te stellen, zodat ik al een beetje een beeld had van hoe het er zou uitzien. Ik ben toen ook zeker zeer gerust gesteld die maandag. Tot mijn grote verbazing zaten er nog veel meer vrouwen, en nog steeds snap ik niet helemaal waarom, maar dat heeft mij enorm gerust gesteld. Ik denk omdat ik er zo achter kwam dat ik niet de enige was.

Na een eerste onderzoek die we op afspraak gemaakt hadden die maandag, kwam er uit de echo dat ik al 9,5 weken zwanger was. We konden heel snel terecht voor de behandeling, een week later. Ik ben de dag van de behandeling eerst 2 uur naar school geweest, zodat mijn moeder nergens achter zou komen en een beetje voor de afleiding, want ik was ontzettend zenuwachtig en een beetje bang voor wat me precies te wachten stond.

De mensen waren daar ontzettend aardig tegen me. Eerst moet ik bloed laten prikken en nog een echo maken, ik wou het zelf niet zien de echo, bang dat ik anders schuldgevoelens zou krijgen. Toen was het zover, ik mocht naar boven waar ik behandeld zou worden. Ik kreeg een bed toegewezen, en ben me gaan omkleden waarbij me vriend mij hielp. Toen heb ik zitten huilen van angst, ik was zo bang. Er werd me verteld dat alles goed zou komen en dat het allemaal zo voorbij zou zijn. Vanaf dat moment stond ik er alleen voor, mijn vriend moest beneden gaan wachten. Ik kreeg een infuus, en mocht naar de andere meisjes. Eerst dacht ik bij mezelf ik blijf gewoon lekker op me bed liggen, maar toch ben ik bij de andere meisjes gaan zitten. Het was daar best gezellig, het leek op een huiskamer. Er zaten daar meisjes die net behandeld waren, en die hebben me echt onwijs gerust gesteld. Ze waren heel lief voor me en heb het echt gezellig met die meisjes gehad, ik was niet meer bang, ik hoopte dat de dokter snel zou komen zodat het achter de rug zou zijn. En de dokter kwam gelukkig ook snel, ik vond hem heel aardig en maakte steeds grapjes. En voor ik het wist lag ik onder narcose.

Toen ik wakker werd lag ik samen met een meisje op de kamer die ook net behandeld was, later hebben we die nog thuis gebracht omdat ze daar helemaal naartoe was gekomen met de trein. Toen ik net wakker was mocht me vriend naar boven komen. Toen heb ik daar nog wat gegeten en toen moest ik al plassen dus mocht ik snel naar huis!Toen ik naar huis ging kwam de dokter nog een keer naar me toe, en ik heb hem bijna omhelst zo dankbaar was ik hem.

Het is me allemaal onwijs meegevallen, ik heb na de abortus nauwelijks ergens last van gehad op een beetje buikkramp na. Ik heb absoluut nergens spijt van, en volgende week ga ik nog terug voor nacontrole, maar daar zie ik totaal niet tegenop om nog een keer naar de kliniek te moeten.